Prawo do świadczeń opieki zdrowotnej przysługuje osobie, która:

1. przedłoży dokument potwierdzający zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz dokumenty potwierdzające:
   1. posiadanie obywatelstwa polskiego lub
   2. posiadanie statusu uchodźcy, lub
   3. objęcie ochroną uzupełniającą, lub
   4. posiadanie zezwolenia na pobyt czasowy udzielonego w związku z okolicznością, o której mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1 lit. c lub d ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach;
2. spełnia kryterium dochodowe, o którym mowa w art. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, tj.:
   • osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 1010 zł,
   • osobie w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza kwoty 823 zł, co jest ustalane przez pracownika socjalnego w trakcie przeprowadzania wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania tej osoby.

Decyzję o prawie do świadczeń opieki zdrowotnej wydaje się na wniosek świadczeniobiorcy, a w przypadku stanu nagłego - na wniosek świadczeniodawcy udzielającego świadczenia opieki zdrowotnej.

Prawo do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie decyzji przysługuje przez okres 90 dni od dnia określonego w decyzji, którym jest:

1. dzień złożenia wniosku,
2. w przypadku udzielania świadczeń w stanie nagłym - dzień udzielenia świadczenia - chyba że w tym okresie świadczeniobiorca zostanie objęty ubezpieczeniem zdrowotnym.

Świadczeniobiorca jest obowiązany niezwłocznie poinformować organ wydający decyzję o:

1. każdej zmianie w sytuacji dochodowej lub majątkowej;
2. objęciu ubezpieczeniem zdrowotnym.